miércoles, julio 23, 2008

Ironman Klagenfurt III (El ladrillo ends)

Salgo a correr. Cagadito con el recuerdo presente de Lanzarote 07 donde acabé un buen rato caminando. Miro mi Pepito Grillo/Garmin. Me dice que voy por debajo de 5 el kilómetro. Glups que hago? Voy cómodo pero el hombre del mazo seguro que no debe andar lejos. Al final le hago caso al coach y sigo cómodo sin preocuparme de los ritmos, aunque muuuuy atento a las sensaciones para aminorar la marcha si fuera necesario. Bebo la primera CocaCola y me sienta como un tiro. Mal de barriga que se esfuma en forma de pedo (sin nicotina, por suerte). Al final mi dieta durante los 42 kilómetros: 1 PowerGel cada 2 kilómetros con agua. A mitad de la primera vuelta veo a Xavigon como un tiro. Incluso me anima cantando. "Mucho Miki. Mucho miki" Alucino. Toda la peña va con miedo, pisando huevos y el "Torpedo de la Seu" va ligero, ligero.

Cae otra trompa de agua de esas que te moja hasta los calzoncillos. "Bah! cuatro gotas de nada" me digo y luego al pensarlo, me rio solo porque de cuatro gotas nada, pero tenia el propósito de afrontar la Iman positivo y así lo intente.

Del lago me voy al centro histórico de Klagenfurt y allí veo un tal Marino Vanhoenacker (me da pereza mirar como se escribe en Google) que esta a punto de acabar en primera posición la prueba. Qué fácil es correr ;)

Por cierto, en el centro histórico hay una campana colgada a cierta altura. Esta ahi para que la peña salte y la haga sonar. Pues nada que lo intenté y al caer la patas me hicieron un amago diciendo "Nene, pero que te crees que vas sobrado o qué?". Oido cocina No mas saltitos.

El ritmo decrece en la segunda vuelta pero me da igual mientras no camine. Xavigon que me tiene a tiro y sigue fresco como una rosa. Los kilómetros pasan. Los geles también. Deja de llover i el coco empieza a fallar. Las malas sensaciones llegan e intento pensar en otras cosas ya que no se pueden pensar en dos cosas a la vez. Me fijo en la gente, intento adivinar su nacionalidad si están casados, si... cualquier jilipollez. Llego a los últimos 5 km. Veo claro que esto esta echo. Sin querer me acelero un poco (aunque no estoy para tirar muchos cohetes) y al llegar al último Km las lagrimillas se salen de los ojos.

Echo de menos miSanta que no ha podido venir esta vez. Me falta ese abrazo y esos besos en la linea de meta pero bueno espero que en la próxima Iman tenga ración doble. Estas avisada!

Me siento feliz. Muy feliz, cansado y sobretodo relax. Una sensación rara, como estar en un estado zen, tranquilo y sonriente . Al final 10h 05' 58''. Aún no he asimilado...

Me voy a arriesgar y probaré de dar las grácias a aquellos que me habéis ayudado a sobrellevar los momentos difíciles que hubo mas de alguno. Si me dejo alguno me enviáis un emilio, ok?

Muuuchas Gracias a:

Belinda (miSanta): Amiga, amante, psicóloga, cómplice, maestra... grrrr!
Enric i Carme: Fans incondicionales, sufridores desde casa y sobretodo una pareja con quien poder contar siempre.
Mi Madre. Que decir de una madre? No acaba de entender porque hago tonterias como esta pero su apoyo incondicional es total. Otra santa!
Xavigon: Compañero de fatigas, paranoias, viajes triatléticos y mucho mas.
Jaime: Coach, mentor , sabelotodo del Ironman. Espero adelantarte en bici en BCN (ja, ja,ja)
Cris. M, Carles E, Bolas, Kantu: Ni els PRO tenen uns assesors tan professionals com la "taula maleida". Segur que amb vosaltres no se'm pujaran mai els fums. Zankius!
Davids, Lourdes y Eloy: Entrenar con vosotros fue siempre un placer aunque me llevarais a gancho. Cabrooooones.
Ruth, Oscar, Juanan, Maribel, Luis M. y Juanvir : Con vosotros aprendí mucho divirtiendo un montón
Carles Bou y Gabri: El 50% del comando "Barretina" que per mi no sou companys sino amics.

14 Comments:

At 1:39 AM, Blogger Gabriel said...

Molt guapa la crònica, llegint-te m´han vingut les ganes de tornar-hi però haig de ser realista.
El comando "Barretina" sempre endavant i amunt!!!!!! Gas a fondoooooo

Salut

 
At 4:39 PM, Blogger miquel said...

Tu ho has dit Gabri, el comando Barretina sempre ben trempats!

I recorda... Barretina, barretina, cagané, sardana.

 
At 8:46 PM, Blogger Ferran said...

Acabo de llegir tota la crònica!
Molt bo miki!
Ja t'ho he dit aquest matí a la piscina... puto rei! La competició és la competició i has demostrat ser molt fort!

Fins dimarts com a molt tard!

 
At 10:30 PM, Blogger Ishtar said...

¡¡¡Enhorabuena!!!

Me han encantado cómo has sabido mirar la parte positiva de cada cosa que te pasaba... y es que con un día tan malo como os hizo, un pensamiento negativo podría suponer una buena petada, así que bien hecho!!

Besicos y felicidades de nuevo!

 
At 3:59 AM, Blogger Miquel Morales said...

supaaaaaa! Ja he pres bona nota de cara l'any que bé, a veure si dediques un post exclusivament al circuit de bici, comentant el traçat etc...

Per cert, he vist que estaves al camping al costat de la sortida?? si et va bé, enviam un mail a miquelmorales@yahoo.es i m'ho expliques, que vull començar a mirar el tema allotjament... the sooner the better!!

Merci!

 
At 5:08 PM, Blogger diego said...

yo creo que al final la lluvia nos ayudo. Y si llega a llover mas , mas nos hubiese gustado. Que tendra esto que nos vuelve locos...
saludos,
Diego.
pd: chula tu cronica.

 
At 5:14 PM, Blogger Talin said...

Vivida y puesta sobre papel muy bien. Enhorabuena y ahora disfrutar.

 
At 3:37 AM, Blogger Ruth said...

mariquita!! no tocaste la campana??? ja, ja!!!!!!!!!! felicidades de nuevo!

 
At 3:56 PM, Anonymous Anónimo said...

bueno,bueno,la taula maleida, está emocionada con su hijo pródigo, apa rtir de este momento tu tratamiento será de ilustrísimo.
Mishima

 
At 7:55 PM, Blogger Isidre said...

Bueno neng... Se te felicita afectuosamente "la taula maleïda" agardece tener un pro entre nosotros....

 
At 10:19 PM, Blogger Olivia said...

Buf, copm m'agrada llegir aquestes cròniques, t'ha quedat de 15 sobre 10 :-)))

Moltes felicitats de nou!!! Per cert, a veure si el comando barretina coincideix en ple al 2009, em sembla que només hem d'apretar una mica al Ganri je je...

 
At 4:43 AM, Blogger robert mayoral said...

enhorabona pel Ironman, una mica tard, però més val tard que mai....la llàstima és no haver-te pogut saludar in person allà!!
excepcional crònica!

 
At 5:47 AM, Blogger xavigon said...

Joder Robert, dons mira que el vas tindre aprop!!!!!! A la pasta party, estaveu asseguts un al costat de l'altre!!!!!!

 
At 3:36 PM, Blogger miquel said...

M'alegro que us hagi agradat la crònica. Potser el secret es que m'ho vaig passar pipa.

Espero que coincidim TOTS a la Polonia Challenge 2009. Tu també Gabri.

Ruth... tu siempre tan... "cariñosa".

Robert... el qui et va passar l'amanida era jo. No em vas reconèixer però jo a tu sí! ;)

Xavigon... que passa amb el teu blog?

 

Publicar un comentario en la entrada

<< Home